Aleksandar Karađerđević je bio inspirator nasilne aneksije Crne Gore 1918 godine i njenog inkorporirnja u Kraljevinu SHS što je rezultiralo krvavim Božićnjim ustankom crnogorskih patriota.

Uništenjem države, ukidanjem Crnogorske pravoslavne crkve i zatiranjem crnogorskog nacionalnog identiteta počelo i kontinuirano nazadovanje Crne Gore u svakom pogledu - ekonomskom, obrazovnom, društvenom, kulturnom  i duhovnom. Dovoljno je pogledati koliko je novca dobila Crna Gora naime ratnih reparacija i koji je djelić završio u Crnoj Gori. O ljudskim žrtvama koje je proizveo žandarmerijski aparat Karađorđevića je napisano mnogo i ne treba trošiti previše riječi.  

Kao paradigma položaja Crne Gore i njene uloge u državi koju je vodila dinastija Karađević od nekoliko stotina ministara u raznim vladama - ni jedan nije bio iz Crne Gore.

Dakle, Socijaldemokratska partija doživljava ovu ideju kao prvokaciju, budući da ogromna većina građana Crne Gore, (a pogotovo Cetinjani) ne doživljaju Aleksandra Karađorđevića kao nekog kome bi za bilo što trebali podizati spomenike po Cetinju.